مرگ دنباله دارم اینجا
ادامه در شعرهای آینده می افتم
با خود مرده ای ادامه دارم
اگر به قتل برسم
تنها پلیس و خانواده ام را درگیر کرده ام
خودم؟ اتفاقی در اشیا
از بغل گوشم می گذرم
بر تخت بیمارستان
می خندم به سکوت مسخره ی کوما
و چشم های شما
پنجره را باز کن پرستار
بگذار باد در بوی کاج ها مرا به خانه ام ببرد
و مطمئن باش
ازخبر قتل خود نمی میرم.
مانیفست شعر بصری ِ جسیکا سمیت (Jessica Smith)
جسیکا سمیت زاده بیرمنگام، آلاباما کارشناس ادبیات تطبیقی و زبان انگلیسی، از دانشگاه SUNY Buffalo تحصیل را در رشته تئوری زبان وبا ارائه تز "دلوز و سیاست آوا در کافکا و دوراس" (Deleuze and the Politics of Sound in Kafka and Duras این اثر خواندنی در سایت Lulu.com قابل دسترسی است) ادامه داد.با پروژه های مختلف ادبی در دانشگاه کار کرد و پس از سفر به اروپا به وطن برگشت و دکترای خود در ادبیات انگلیسی را نیمه کاره گذاشت. وی اکنون در بوفالو پروژه ادبی Outside Voices را مدیریت می کند که نشریه و صفحه های آن لاین گوناگونی را شامل می شود. از او آثار و کتاب های گوناگونی در شعر بصری، شعرتجسمی و بوطیقای شعر بصری و نقد شعر منتشر شده و به چندین زبان نیز ترجمه شده است. آثار وی بیشتر ارائه شعر تجربی و بخصوص شاخه ی Visual Poetry است و همچنین تجربه هایی در شعری فانتزی وار "شعر لمسی"Tactile Poetryکه چهره جدیدی از شعر تجربی را به نمایش می گذارد.
اثر سه بعدی او به نام poetry plastique در نمایشگاههایی در اروپا و آمریکا به نمایش درآمده است.
مانیفست (Manifest) شعری او حاوی گزاره های خواندنی و قابل تاملی است که بیشتر بر استفاده از قابلیت های پنهان صفحه و واژه و فضای فیزیکی این دو و پیمایش همزمان آنها در رسیدن به مکان شناسی (Topology)، در آفرینش خیال شاعرانه تاکید دارد. تاکید او بر ارائه ی فهرست وار (Index) گزاره ها نوعی از گزین گویه ی قابل بسط را معرفی می کند که با نام مانیفست (با در نظر گیری معانی متعددی که دارد: اعلان، آگهی، اظهارنامه، آشکار، هویدا) در واقع آشکارگی بیانی این نوع شعر (Visual) را در گشودگی و رهایی و ساحت سازی برای خیال در ذهن مخاطب معرفی می کند. چیزی که در شعری مانند Relation به زیبایی جلوه می کند.
نمونه آثار(پی دی اف) :
Blueberries
Butterflies
Relation
بیشتر در باره جسیکا سمیت looktouch.
مانیفست
1. شعر یک فضای توپولوژیک است.
1.1 شعر در یک فضای توپولوژیک واقع شده است.
1.1.1 فضای"سپید" صفحه "سپید" نیست.
1.1.1.1 سبک است. فعال است. واژه ها شاید در یک جا باشند
یا به جای دیگری تغییر مکان دهند.
1.1.1.2 متخلخل است. لرزان است. وازه ها شاید در صفحه بیفتند یا
بر صفحه بشکنند.
1.1.1.3 اسفنجی است. جاهای مختلف در صفحه وزن و جاذبه های
متفاوتی دارند. و این بر جایابی واژه ها اثر می گذارد.
1.1.2 واژه ها براساس فعالیت جغرافیایی شان ممکن است غیرقابل تشخیص بشوند.
1.1.2.1 معنا دومین چیزی است که به چشم می آید
1.1.2.1.1 معنا باید در جستجوی گنج در صفحه گردآوری شود.
1.1.2.1.2 معنا یکی از همه ی نقشه های ممکن بر صفحه است.
1.1.2.1.3 معنا تنها در سطح صفحه امکان پذیر است.
1.1.2.1.3.1 توپولوژی صفحه معنا را مقدر می کند.
1.1.2.1.3.2 جایابی زمین شناختی واژه ها معنا را مقدر می کند.
1.1.2.1.3.3 تاریخ معنا را مقدر می کند.
1.1.2.1.3.4 سفرهای ویژه ی خواننده معنا را مقدر می کند.
1.1.2.2 آوا دومین چیزی است که به چشم می آید.
1.1.2.2.1 صفحه علامتی برای خواندن نیست.
1.1.2.2.1.1 شعر نیازی به بلندخواندن ندارد.
1.1.2.2.1.2 فضای "سپید" صفحه نشان گذاری نشده است.
1.1.2.2.1.2.1 فضاهای "سپید صفحه مساوی نیستند. برخی
فضاها از بقیه سپیدترند. برخی فضاهای سپید
ازفضاهایی که برابر به نظر می رسد، بزرگترند.
1.1.2.2.1.2.2 فضای "سپید " می شود پل دار باشد،
ترجیحا مانند سوراخ کرم به جای این
که مثل میزان موسیقی باشد.
1.2 شعر دسته ای از پیکره ها یا سیماهای توپولوژیک است.
1.2.1 واژه ها سوژه ی فروپاشی ، مرگ یا هر حادثه ی طبیعی دیگری هستند که از سیماها
جدانشدنی است.
1.2.2 واژه ها بر صفحه، صفحه را در یک لحظه ی زمین شناختی خاص نشان می دهند.
1.2.2.1 این لحظه دلالت ضمن بر یک تاریخ است.
1.2.2.2 این لحظه مستلزم یک آینده است
1.2.2.3 خوانند فقط یک لحظه ی صید شده را می بیند.
1.2.3 "تراز صفحه" تنها تراز است.
1.2.3.1 رابطه های عمودی بین "خواننده با صفحه" و "نویسنده با صفحه" و نویسنده با خواننده" از
بین رفته است.
1.2.3.2 سفر افقی در صفحه، مانند یک پیاده رو یا دنباله رو، تنها راه جستجوی معناست.
1.2.3.2.1 اینگونه است که معناها برای هر مسافر متفاوت خواهند بود.
1.2.3.2.2 اینگونه است که معنا در حافظه ساخته شده است.رابطه به تاخیر افتاده اند،
آواها به تاخیر افتاده اند، معنا به تاخیر افتاده است. معنا معنا گرد آمده است.
1.2.3.2.3 اینگونه است که معنا تاثیر ترکیبی از یک پیمایش فیزیکی فضاست ( چشم
به شکل فیزیکی در فضا حرکت می کند هنگامی که ذهن با دال های پاره
پاره روبرو می شود).
1.2.3.2.4 هر شعری یک عالم صغیر است.
2. شعر برشی از زمان زمین شناختی است. گذشته دارد و آینده ای. سیمایی فیزیکی دارد.
2.1 شعر می توانست جور دیگری باشد.
3. شعر و صفحه در یک زمان توپولوژیک می شوند، هنگام که خواننده فضایشان را می پیماید، تغییری را مشاهده می کند،
درآمدن-به-وجودِ توپولوژی.
